بی بهانه زندگی کن
برای هر کاری یک بهانه ی لازم است و برای هر پیشرفت یک دشمن نهی کننده نیاز است که ما را به حرکت در بیاورد ، پرسش پیش می آید اگر نبود چه ؟ باری تاریخ ، سنت ها ، خدا ، منبع واجد قدرت بیشعور و مزّور، و از آن طرف تسخیر، مالکیت ،جزایر خوشبختی ، رهای از رنج ، باز خدا ، باز سنت ها همه این دو عواملی هستن که می تواند این بهانه را برای ماتامین کند ، اما دراین میان جنایتی پیش می آید که غیر قابل جبران است ، کشتن خدا برای رسیدن به خدای دیگر ، قبل تر ها در توبه باز بود شخص با شمشیری در دست رو به آروزها داست و پشت به امر نهی کننده ، شمشیر را با خودفریبی به آن سان که وانمود کندحواسش نیست بر روی این منبع دشمنی می گزارد ، گام به سوی هدف بر می دارد و خود آگاه ناخودآگاهانه سر دشمن خویش را از تن جدا می کند ، این است که ما سر مقدس ترین ها را همواره می بریم برای رسیدن به آنچه می خواهیم ،انسان خود می تواند نهی کننده باشد و به دنبال شناخت برود ، ولی آخته گی ِ نخستین همآره باخون همراه بوده است چه بسیار در ره یار خون خدا ریخته می شود، اما غافل از آنکه خدا جاودانه است آنچه او می کشد ضعف اوست ، بهانه ی بی بهای او است ، خدا عقده نیست، کینه هم نیست که برخلاف میل من جهان را طراحی کرده باشد ،ژرف اندیشی یعنی صاحب زلاترین چشم انداز شدن ،از روی آب ته جوب را دیدن و تا قعر دریا را درک کردن است، این لازمه و اساس هر کاری در آینده خواهد بود و نیز هنرمندانه خرامیدن شیوه طی طریق خواهد بود ، اگر بپرسند که این خرامیدن از چیست ؟ بگو به این سبب که به نهرگاه می روم . و معراج مردان ، رسیدن ، و خرامیدن تا پای دار می باشد.وقت آن در گذشته است که بر دردهای خود نام اخلاق بنهیم و سینه پر ز کینه بسازیم و آن گاه نام خدا بر آن نهیم تا مقدس باشیم ، و هر گاه که انتقام را گرفتیم همین قوانین خودساخته از کینه و درد خود را اخلاق نام نهادیم و از آن قانون ساختیم ، همین قانون واخلاق سد راه کسانِ آینده ی ماشود و نبوغ آنها را از بین می برد همانطور که گذشتگان ما به نام رسم و رسوم و اخلاق و قانون استعدادهای مارا در نطفه خفه کردند ، ستم مضاعف نیست ستم مضاعف نیست ، باری ستم مضاعف است خیش فرسود ه بر گردن ِ گاوهای خسته ی گیج