در نقد دیدگاه مصطفی ملکیان در باب مذهب تشیع و واقعه ی عاشورا

به نام خدا

در نقد دیدگاه مصطفی ملکیان در باب مذهب تشیع و واقعه ی عاشورا

جناب ملکیان مدعی شدند که مذهب تشیع و واقعه ی عاشورا؛ یک کپی برداری از فرهنگ مسیحیت است. بدین گونه که و اقعه ی تصلیب و فرهنگ مسیحی؛ بلحاظ ایدئولوژیک برای عفو گناهان خود، قایل هستند که مسیح بخاطر آنها فدا شده است. شیعیان هم حضرت امام حسین علیه السلام و واقعه ی کربلا را فدیه خود می دانند بگونه ای که گناهان آنها بخشیده خواهد شد. باید گفت این نگاه کوته بینانه ترین نظر با نهایت بی دقتی است. فرهنگ مسیحیت حداقل در تاریخیت خود سه دگردیسی ذاتی را پشت سر نهاد. تاریخ زندگانی حضرت مسیح؛ یک حرکت سیاسی نبود، بلکه بعدها توسط پولس حواری این دیدگاه بر آن تحمیل شد. در حالیکه اقدام امام حسین علیه السلام؛ در واقعه عاشورا یک کنش الهی - سیاسی به معنای واقعی کلمه بوده است. فرهنگ روضه خوانی که بر طبق کتاب های مانند روضه الشهدا و سّرِ الشهدا که مبنایی اسطوره ای دارند را نباید با فرهنگ غنی تشیع یکی دانشت. کتاب و سنت؛ تنها مراجع اصلی برای شناخت فرهنگ شیعی است. ما در اقوال و کردار ائمه معصومین هیچ گاه نشانه ای از رهبانیت مسیحی مشاهده نکرده ایم. حال جناب ملکیان به استناد قول و فعل چند نفر عامی که یا از روی نادانی و یا هر چیز دیگر چنین فکری دارند؛ فرهنگ تشیع رو را با نظام رهبانی و خوانش سیاسی اربابان کلیسا یکسان می داند. دین اسلام اولین منتقد جدی فرهنگ مسیحیت است. در اقوال و کردار پیامبر و ائمه چنین نقادی ها از رهبانیت هم بصورت نظری و هم بصورت عملی وجود دارد. در حالیکه فرهنگ مسیحی اصل و اساس اولیه خود را رهبانیت می داند و بعدها مایهی تفاسیر دیگر قرار گرفت. واقعه ی تصلیب اصل رمز آلودی است که پیام های آن بدور از فهم عامه در میانِ خواص کلیسا در دوره های مختلف، انتقال یافته است. ایدئولوژی نهایی فرهنگ مسیحی، حاکمیت کلیسا بود که به آن دست یافت و سرانجام نیز شکست خورد. در حالیکه اساس تشیع بخاطر عدم کفایت امت در قدرشناسی از امام زمان خود، بر یک ابتلاء الهی است. حواریون حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) بر خلاف حواریون دیگر پیامبران: همه ی آنها به جز یکی در خون خود غلتیدند. در نتیجه تا امت به درک حضور معصوم (ع) نرسد همچنان به ابتلای هجران دچار خواهد بود. تفاسیر تاویل گرایانه از امامت بسیار عمیق است که جای آن اینجا نیست ولی در همین حد بگویم که آخرین ذخیره الهی که قرار ست جمیع صور نورانی را در قامت امامت به رستگاری برساند ، آرمان تشیع است. در آخر باید گفت در اسلام و عترت معصومین (ع) ذره مثقالی از اعمال را بدون محاسبه نمی داند. به اندازه ای که در فرهنگ ما محاسبه و مراقبه یک اصل اساسی عبودیت مومنانه است. اینگونه نیست که تشیع مانندِ مسیحی ها و اجداد باستانی آنها در یونان که خدایانشان در کوه المپ، فقط نقش تطهیر کننده و محل تخلیه عقده های روانی شان باشد بلکه سیزده حواری محمد (ص) فدا شدند تا امت بیدار شود و گناه نکند. انتظار تاوانی است که امت برای درک حضور معصوم باید بپردازد. در چشم انداز شیعه همیشه اهل گناه دشمن اصلی رستگاری است و همیشه در مقابل معصوم چنین گروهی قرار داشته و خواهند داشت. سید حسن فلسفی طلب

موضوعات مرتبط :

نویسنده سید حسن فلسفی طلب در جمعه بیست و هشتم مرداد ۱۴۰۱ |