انسانم ساکت

انتظار برای شنیدن کلامی که فزاینده روح و جان انسانی باشد ، و یا انتظار کرداری که نشانی از روشنی شعله ای در جان خفته باشد خیالی است که در جهان تاریک من فروغی در نمی گیرد ، من اگر کورم و اگر تاریک و سیاه ، به جان سپید این صحفه که سیاه گردانیده ام نشانه ای هم در خارج از من نیست که انکار سیاهی کند ، سیلی سرد فقر نمی گزارد که در جمع دوستان سخنی از شوق بشنوم ، وحرص برتر بینی ما نمی گزارد کرداری از روی عشق صورت نور ببندد، جهان حسادت ها و طمع ها و ریاکاری جهان سیاه ماست، گفت سکوت سخت است چرا که زندگی میان مردمان سخت است ، خموشی رو افق خیره شدن شیوه ای از سگ های وفادار آموخته ام و همچنان به نوای آشنایی امید دارم کرمانشاه و بیستون سرافراز...