تن بی رنج گنج است

زندگی خود چشمه ی شادکامی است ، درد و رنج است انگیزه شادکامی ، من همه ی این درد های مقدس را دوست میدارم با این هاست که چشمه شادی و مهربانی از یادم نمی رود ، من از بازار آز و حرص و هوا دیریست مرده ام ، باری هرچند پوزه ی این ددان در رود زندگیست و میوه و آبم را مسموم می کنند اما دانش سبک بالم رهنمون تن بی رنجم خواهد شد، من خواهان «نه» مقدس هستم آینده را می خواهم با آری مقدس برای فرزندانم ، بیماری را دوست میدارم تا حظ وافری از درمان ببرم ، از فرماندهی و آزادی بهره می برم من از خود برتری میخواهم ، بیماری و خستگی ام را تاب میدهم تا فرمانبری بیا موزم. برای من زیبایی یعنی صحرای اندیشه ، هیچ گاه یک فیلسوف را در کتابخانه اش دست کم نگیرید ، جهان بر محور ارزشگزاری های نوی یک فیلسوف ستیزه گر در غاری تنهاخواهد چرخید ، بزودی این خموشی طوفان براه خواهد انداخت

کرمانشاه و بیستون سرافراز...