راه

زندگی را در سنجه ی خویش ارزیابی کرده ام ، شگرف یافتم آنچه را که به این معنا بود ،ترس و دلهره ی از بی پناهی انسان در وجود می ریخت بُزدلی انسان را شناختم که راز پر دلی اش بود و شهامت ِبه انسان رسیدن را نیز ارزیابی کردم " انسان در ترازویی سنجه ی من فقط ارزیابی ِ خودخواهانه و پیشداوری ناسنجیده ای بود ا"نسان ارزیابی ای بود که نمی توان نام اخلاق بر آن نهاد ،" در سیپده ای فیروزه ای زیر این گنبد ِمینا انسان را برای انسان یافتم ،لشکری بود که بیرق انسان به دست داشت ، افق به نیمروز نرسید ولی این سپاهی که من دیدم می دانست که چه باید بشود ، من در حبس شب ودر مهتاب خوش ِ پادشاهی مردگان، میراث خوار انسان های بزرگی بوده ام و دراین سیاهی غلیظ چهره ی ترسناک ِ بُزدلان و آفت زده گان رنگ پریده را شناختم ،"خیک شکم و سبک مغز و خشک دل "چون گله ی که گرگان گرسنه ی آن را به یغما خواهدبرد ، بی مایگان بی هنری که مردی هنرمندی را سربریده اند و زندگی در سنجه ی شان ترازوی منگ زده ای بود که برای ارزیابی والاترین ارزش های واهی ِو پر سرو صدایی خویش از آن بهره ی حریصانه ی می بردند. و بهشتی داشتند که راهش از این زندگی جهنمی می گذشت باری زندگی را جهنم و مسبب روی زرد خویش می پنداشتند ، آنگه که می خواستند از این جهان سودی و لذتی ببرند چونان وارثان همه ددان گوشت از تن بریان شده ی این جهنم می کندند و می گفتند چه خوش کبابی است " و ریا بیداد می کرد" و آنگه در رگ خویش سمی از زندگی حس می کردند دست به توبه برمی داشتند که وااسفا این آب تیره گون زیر این چرخ کبود خرمن خشک زهدمان را به آتش کشید باری آب هم اینان را می سوزاند ، سردر گریبانه ی فراموشی می برند و زیر لب دشنام می دهند و باز چونان حریصانه به ریسمان نخ نمایی که بر منجلاب خون های لخت خونین جگرانی آویزان است چنگ می یازند و از قدِ پست خویش نردبانی می سازند تا به تنها دستاویز مبتذل و آخرین و اولین داشته ی خویش برسند و یا به آن تقرب حویند باری برای رسیدن و قرب به کرسی و تخت از قریبان خویش هم پل می سازند، بار جهالت ایشان بر جرم زمین گران است و در زیر خمیه ی زمان نمی گنجد فضا و وقت هم به تنگ می آید ، ای دانایان باید قامت خویش را اقامه راه انسان کنید تا افق آینده از نور شما تابان شود تا آینده از بار بی هنر و شر اهرمن رها شود و دمی به فراغت نبوغ بزند . کرمانشاه و بیستون سرافراز...