روزنامه نگار

بر آستانه شاهان ترک ، غزلی می خواهم بخوانم ،باشد که مرا به قصر راه دهند تا دمی زیر سایه آن درخت با لعبتکی موی میان و زرین کمر بیاسایم مطلع شعرم را اینگونه می آغازم : دیواره های قصر نیاز به ترمیم دارند ، دروازه های ورودی نیز چوب های درب آن ترک برداشته است ، مرا بپذیر ای یگانه که بس در تغزل رسیدن به قدرت شب با رویا را تا دل روز می سپوزم ، مرا که یادگار جنگ البتکین در دره هایم . مرا ای پدر دریاب که سراپا شهوت آن سایه درخت از پا در آورده است می دانی اگر مردم شعرم را یا نه همین یک مطلع آغازین را بشوند چه خواهند گفت ؟

کرمانشاه و بیستون سرافراز...